" جان بلا نکارد" از روي نيکمت برخاست . لباس ارتشي اش

 را مرتب کرد وبه تماشي انبوه جمعيت که راه خود را

از ميان ايستگاه بزرگ مرکزي پيش مي گرفتند مشغول شد.

او به دنبال دختري مي گشت که چهره او را هرگز

نديده بود اما قلبش را مي شناخت دختري با يک گل

 سرخ .از سيزده ماه پيش دلبستگي اش به او آغاز شده بود. از يک

کتابخانه مرکزي فلوريدا با برداشتن کتابي از قفسه ناگهان

 خود را شيفته و مسحور يافته بود. اما نه شيفته کلمات

کتاب بلکه شيفته يادداشت هايي با مداد که در

حاشيه صفحات آن به چشم مي خورد. دست خطي

لطيف از ذهني هشيار و درون بين و باطني ژرف داشت.

در صفحه اول "جان" توانست نام صاحب کتاب را بيابد :

دوشيزه هاليس مي نل" . با اندکي جست و جو و

صرف وقت او توانست نشاني دوشيزه هاليس را پيدا کند.

"جان" بري او نامه ي نوشت و ضمن معرفي خود از او

 در خواست کرد که به نامه نگاري با او بپردازد . روز بعد

 "جان" سوار بر کشتي شد تا براي خدمت در جنگ جهاني دوم

عازم شود. در طول يک سال ويک ماه پس از آن دو طرف به

تدريج با مکاتبه و نامه نگاري به شناخت يکديگر پرداختند.

 هر نامه همچون دانه ي بود که بر خاک قلبي

حاصلخيز فرو مي افتاد و به تدريج عشق شروع به جوانه

 زدن کرد. "جان" در خواست عکس کرد ولي با مخالفت

"ميس هاليس" رو به رو شد . به نظر "هاليس" اگر "جان"

قلبا به او توجه داشت ديگر شکل ظاهري اش نمي توانست

 براي او چندان با اهميت باشد. وقتي سرانجام روز

 بازگشت "جان" فرا رسيد ..

رجوع به ادامه ی مطلب

اون (دختر) رو تو یک مهمونی ملاقات کرد. خیلی برجسته بود، خیلی از پسرها دنبالش بودند در حالیکه او

(پسر) کاملا طبیعی بود و هیچکس بهش توجه نمی کرد.

آخر مهمانی، دختره رو به نوشیدن یک قهوه دعوت کرد، دختر شگفت زده شد اما از روی ادب، دعوتش رو

قبول کرد. توی یک کافی شاپ نشستند، پسر عصبی تر از اون بود که چیزی بگه، دختر احساس راحتی

نداشت و با خودش فکر می کرد، “خواهش می کنم اجازه بده برم خونه…”

یکدفعه پسر پیش خدمت رو صدا کرد، “میشه لطفا یک کم نمک برام بیاری؟ می خوام بریزم تو قهوه ام.”

همه بهش خیره شدند، خیلی عجیبه! چهره اش قرمز شد اما اون نمک رو ریخت توی قهوه اش و اونو

سرکشید. دختر با کنجکاوی پرسید، “چرا این کار رو می کنی؟” پسر پاسخ داد، “وقتی پسر بچه کوچیکی

بودم، نزدیک دریا زندگی می کردم، بازی تو دریا رو دوست داشتم، می تونستم مزه دریا رو بچشم مثل مزه

قهوه نمکی. حالا هر وقت قهوه نمکی می خورم به یاد بچگی ام می افتم، زادگاهم، برای شهرمون خیلی دلم

تنگ شده، برا والدینم که هنوز اونجا زندگی می کنند.” همینطور صحبت می کرد،

ادامه ی مطلب